Obudziła się cała spocona. Włosy lepiły się jej do karku, a oddech był ciężki.
Sola animae vivunt intus est vestrum, Sola animae vivunt intus est vestrum. Te słowa jak echo odbijały się w jej głowie, jakby ktoś rzucił na nią urok, nie mogła myśleć o niczym innym. Długo siedziała i zastanawiała się nad swoim snem, nad jego sensem. W końcu nie wytrzymała i wybiegła z pokoju. Przerażenie ogarnęło jej dusze, gdy zobaczyła że drzwi na strych są otwarte. Normalny człowiek uciekłby do swojego pokoju i schował się pod kądrą, ale ją coś tam ciągnęło, nie mogła się powstrzymać by tam zajrzeć. Za dnia strych nie wydawał się straszny, lecz teraz mógł skrywać wiele tajemnic. Ciemna odchłań pochłonęła ją. Chciała zaświecić światło, lecz żarówka się spaliła. Wzięła latarkę i weszła głąb.
Rozglądala się z niecierpliwieniem po pomieszczeniu. Było ono duże, a na regałach można było dojrzeć stare, porcelanowe lalki, które w nocy jakby śledziły każdy jej ruch. W kątach stały zakurzone stoliki nocne, a na suficie wisiały wiekowe obrazy w złotych, zdobionych ramach. Wszędzie walały sie kartonowe pudełka przypominające lata z dzieciństwa.
Nagle okno się otworzyło, a podmuch wiatru zatrzasnął dzrzwi. Jej latarka zaczęła migać, a potem zgasła. Zdesperowana uderzała nią w dłoń, lecz nic to nie dało. Ciemność na dobre zapadła. Z półki spadła lalka. Kawałki porcelany rozsypały się po podłodze. Coś musnęło ją po łydce. Strach ogarnął ją do reszty. Odskoczyła do tyłu i zaplątała się w stary, brudny całun. Pachniał stęchlizną. Nie mogła oddychać. Była przerażona. Miotała sie po pomieszczeniu, aż w końcu udało się jej wyplątać z tego piekielnego materiału. Nie wiedziała z kąt on się tam właściwie wziął.
W pewnym momencie zaświeciła się latarka. Jej światło oświetlało mały, czarny napis, który widniał na ścianie. Wstała z zimnych paneli i podeszła bliżej.
- Sola animae vivunt intus est vestrum.- Przeczytała na głos. Podparła się ręką, lecz od razu runęła na ziemię. Znajdowała się w dziwnym, ukrytym miejscu. Nigdy nie pomyślała, że coś takiego może ukrywac się w jej rodzinnym domu.
Była całą mokra. Kurz lepił się do niej jak pszczoły do miodu. Strach, zdziwienie i zaintrygowanie wzięły górę. Nastawał ranek. Wiedziała, że za chwile zadzwoni jej budzik. Szybko wybiegła z sekretnego pokoju. Zamknęła drzwi i zasłoniła napis całunem, aby nie pozostawić żadnych śladów.
